Zadania naukowe realizowane w Zespole:

Zespół Dydaktyczny Geometrii Wykreślnej realizuje zadania naukowe związane bezpośrednio z przedmiotem kierunkowym, które mają podnieść poziom i jakość procesu dydaktycznego. W tej tematyce zrealizowaliśmy Seminarium Naukowe z udziałem naukowców z zagranicy w ramach programu Erasmus. Poza wymienionymi są realizowane dwa kierunki badań. Pierwszym jest szeroko rozumiane zagadnienie światła w architekturze powiązane z całą problematyką kompozycji architektonicznej.
Drugi kierunek, to architektura wernakularna obszaru bałtyckiego. Wymieniona tematyka jest realizowana w ramach grantu wewnętrznego, habilitacyjnego. Opublikowano szereg artykułów na konferencjach krajowych i międzynarodowych.
Wykonano cykl badań. Temat „bałtycki" był realizowany w ramach grantu ministerialnego.

 

dr hab. inż. arch. Piotr Arlet proponuje promotorstwo prac doktorskich w tematyce:

– badanie tradycji i dziedzictwa regionalnego;

– przestrzenno-kulturowy kontekst architektury;

– kierunki przekształceń przestrzeni i struktur architektonicznych;

Przykłady:

„Ulica miejska w sytuacji utraty funkcji handlowej”

„Indywidualność twórcza wobec powtarzalności rozwiązań architektonicznych”

oraz inne, w obrębie deklarowanej tematyki.

 

To jest ciekawe:


"Architektura wernakularna obszaru bałtyckiego"
Piotr Arlet

STRESZCZENIE

W niniejszym opracowaniu autor dokonuje przeglądu form architektury wernakularnej społeczności zamieszkujących wybrzeża morza Bałtyckiego. To przedsięwzięcie ma służyć odnalezieniu i zarejestrowaniu możliwie jak największej ilości analogii w formach i podobnych rozwiązań funkcjonalnych w budownictwie ludowym. Czy jesteśmy w stanie odnaleźć jedną wspólną zasadę w jakiś sposób porządkującą przedmiot badań na całym, tak zakreślonym obszarze? Podnosząc problem na wyższy stopień ogólności należy zapytać o rolę, jaka odgrywa w kulturze najszerszych grup społecznych taki śródlądowy akwen morski, jakim jest Bałtyk. Czy raczej dzieli narody zamieszkujące jego wybrzeża, czy poprzez ożywiona wyminę pobudza rozwój form i rozwiązań.
Specjalnie na potrzeby tak zarysowanego zadania badawczego autor tworzy metodę krótkiego, sklasyfikowanego zapisu szerokich zjawisk należących i związanych z przedmiotem architektury wernakularnej, Nazywa go modelem tradycji architektonicznej. Metoda ta służy klasyfikacji i porównaniom form i rozwiązań architektury wernakularnej. Może także znaleźć zastosowanie dla krótkiego, merytorycznego opisu architektury wernakularnej określonego obszaru, co dodatkowo stanowiło tu cel aplikacyjny.
Architekturę obszaru morza Bałtyckiego przedstawiono w autorskim podziale na 11 jednostek, z których większe nazwano kompleksami, zaś mniejsze zespołami. Mamy więc okazje poznać kompleksy: domów halowych, budynków z ram typu „H", czerwono malowanych chat typu stuga, schronień Sammów na Północy, domów z okrąglaków, rij mieszkalnych, domów z czarną kuchnią i podcieniowych domów północnej Wielkopolski i Pomorza. Mniejsze zespoły obejmują: domy typu Geesthardenhaus w Szlezwiku, żudzkie chaty typu noms i podcieniowe domy Żuław i Powiśla.
Architekturę wernakularna obszaru bałtyckiego łączą najbardziej ogólne kategorie modelu tradycji. W kategoriach szczegółowych formy i rozwiązania wyraźnie się różnicują, choć i tu odnotowano szereg analogi o zasięgu ponadregionalnym.
Na koniec należy stwierdzić, że kulturowe oddziaływanie śródziemnego akwenu morza Bałtyckiego nie ujednoliciło architektury wernakularnej na badanym obszarze, lecz raczej stymulowało jej rozwój w wielu odmiennych kierunkach.